Beide benen

verlies.jpg

Daar sta ik – met beide benen op de grond. Beseffend hoe fragiel het hele leven is.

Vanochtend bezocht ik even snel het log van M10 en bleef staren naar de tekst. Afgelopen dinsdagmiddag is hij overleden. ‘De tumor groeit niet meer. Ik ben dus een winnaar.’

Ik ken Martien alleen maar via het loggen bij BNN. Toen we elkaar tegenkwamen op het log was hij herstellende van een zware aanslag op zijn lijf: kanker. Het ging echter goed. Hij had vertrouwen, alles leek schoon en hij bouwde zijn leven en conditie weer op. Verhalen over hem, zijn honden, zijn vriendin Sandra en zijn leven in het Zeeuwse land brachten mij vaak tot glimlachen. We lieten berichten achter bij elkaar en hielden elkaar op de hoogte.

Het was toch mis bij Martien en de berichten werden steeds slechter op het log, hoewel hij de positieve kant bleef zien, wílde zien. Vorige week bleek al dat de ‘laatste fase’ was aangebroken. Dinsdag heeft hij in het bijzijn van zijn lief, ouders en enkele andere dierbare zijn strijd op moeten geven. Begin dertig..

Gek hoe je toch zo met iemand meeleeft en het je aangrijpt, terwijl je elkaar niet echt kent en nooit hebt gezien. Met een zucht neem ik me voor: ik ga nóg meer genieten van het leven, van ervaringen, van liefde, van mogelijkheden, van verhalen, van dromen, van alles! Voor je het weet, krijg je de kans niet..

Kus,

11 Reacties

  1. moeilijk zulke dingen..
    hoe het je toch kan raken, ook al sta je er toch redelijk ver vanaf..
    knuff

  2. lets count our blessings!
    je hebt helemaal gelijk…..
    lfssss

  3. Jaaa ik was er ook zo stil van…
    Ik had het ook al op mijn weblog vermeld.
    Verschrikkelijk… Hij was nog zo jong…

  4. ashes to ashes and dust to dust is what we are
    het is niet de herinnering van wie we zijn die we achterlaten
    wat we achterlaten is wat we hebben nagelaten

    (in zo’n bui verkeer ik al tijden) :=S

  5. Ga het ook écht doen en niet alleen bij een voornemen laten. Geniet van je dierbaren…

  6. Ja, dit was de vijfde in het rijtje ‘in éen week’. Het is heel snel gegaan. Ook ik las mee bij m10, was er ook even stil van..

  7. Ik las niet mee met M10 en heb zijn verhaal dus niet gevolgd. Nu ik het net las zie ik dat het ineens erg snel ging allemaal met hem. Kan me voorstellen dat jij, die zijn logs volgde er wel even van ondersteboven zult zijn.
    Tja, je weet nooit hoe lang je leven duurt en die tijd die je hebt kan je maar beter goed benutten. Dingen doen die jij leuk en belangrijk en goed vindt, genieten van de mensen om je heen die je dierbaar zijn. Ik weet het al langer en leef er ook naar.

  8. Je kende hem toch in de virtuele wereld en dat is ook echt, denk ik weleens. Anders maar echt, dus als daar een bekende je ontvalt mag je net zo verdrietig zijn.

  9. Ik las niet met hem mee, al ben ik wel een sop zijn log geweest. Evengoed vind ik het heel erg en ik denk dat Vedat heel erg gelijk heeft: ook internet-bekenden zijn voor jou bekenden (zéker binnen het webloggen: je weet zó veel van elkaar..) en als zo iemand wegvalt is dat heel verdrietig..

  10. Sja, heftig is dat…
    Ik heb één keer eerder zijn log gezien, en nu dus weer. En toch voel je je ogen nat worden.
    Het is ook geen leeftijd om te sterven.
    Heftig hoor…

  11. dat lijkt me een prima voornemen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: